Meesterschap op twee vleugels in Het Loo

Scholtes-Janssens

• Paleisconcert met muziek van Mozart, Schubert, Ravel en Poulenc
• Gezien: Paleis Het Loo, 29/9

Door René de Cocq
(In: De Stentor, 2 oktober 2012)

Een kakofonie, dat mag je het concert voor twee piano’s van Francis Poulenc (1899-1963) denkelijk niet noemen. Maar woorden als kaleidoscoop en mallemolen komen wel in de buurt, voor deze virtuoze collage van héél uiteenlopende muzikale ideeën en vondsten.

In de door de componist zelf gemaakte orkestloze versie die het pianoduo Lestari Scholtes-Gwylim Janssen zaterdag in de balzaal van Het Loo liet horen, komt van alles langs, en op de meest onverwachte plekken. Prachtige melodieën (eentje geleend van Mozart), hamerende dynamiek, vrolijke wijsjes, snerpende dissonanten, dit alles in abrupte overgangen, en met nu en dan een oorverdovende stilte, gevolgd door een spitsvondig geplaatst akkoord.

Scholtes en Janssen, samen sinds 2003, bewezen er andermaal hun meesterschap mee als perfect op elkaar ingesteld en ingespeeld duo, een meesterschap dat ze een jaar eerder ook al in deze lokatie presenteerden, tegelijk met hun frisse presentatie. Toen zaten ze samen aan één vleugel, nu stonden er twee tot hun beschikking. Ook nu stond een sonate voor vier handen van Mozart op het programma, technisch veeleisend maar niet verrassend. Interessanter, zeker qua emotionele lading, was de daarop volgende Fantasie D940 van Schubert, overigens (net als de toegift, weer Poulenc, aan het eind) gespeeld als quatre-mains op één vleugel.

Na de pauze werd Poulenc geflankeerd door twee stukken van Maurice Ravel (1875-1937). Als finale fungeerde zijn getroubleerde kijk op de Weense driekwartsmaat in La Valse, geschreven als balletmuziek voor Dhiagilev maar na een moeizame première nooit op het balletpodium weergekeerd. En vóór Poulenc speelde het duo Ravels eigen bewerking voor twee piano’s van een concertje voor harp, strijkkwartet, fluit en klarinet. Scholtes in haar aankondiging: ,,Gwylim is het orkestje, en de harp, dat ben ik’’, en liet daarna inderdaad zeldzaam virtuoze arpeggio’s horen, over de hele breedte van het klavier.