Virtuoos speelplezier bij Farkas Quintet

Farkas Quintet
• Royal Class; muziek van Mozart, Reicha, Milhaud en Ravel
• Gezien: Paleis Het Loo 26/1/2013

Door René de Cocq
(In: De Stentor, 28 januari 2013)

Het stuk heet ‘Fantasie’(in f, KV 608), en Mozart schreef het tegen zijn zin. Het was besteld voor uitvoering op een mechanisch orgel, en hij componeerde liever voor levende muzikanten. Maar het leverde geld op, dus hij máákte een stuk. Wel ietwat tegendraads: normaal gingen in die tijd composities van snel naar langzaam en terug naar snel, maar Mozart deed het nu andersom. Dat leverde uiteindelijk een middenstukje op van voorspelbare hupserigheid, ingebed in twee haast geniale andantes, vol met mooie samenklanken en fraai verglijdende akkoorden.

Als Mozart de uitvoering door het Farkas Quintet van zaterdagavond had kunnen horen, had hij vast goedkeurend geknikt: zo had het gemoeten, en niet op dat mechaniekje in Wenen. Waar het overigens jarenlang elk uur is afgespeeld; deze fantasie was misschien wel de eerste tophit. Leuk om te horen, in de toelichting van fagottist Remko Edelaar, die het programma op aanstekelijk lichte toon inleidde.

Het Amsterdamse kwintet (fluit, hobo, hoorn, fagot en klarinet) speelde een ietwat koninklijk programma, met in het midden ‘La cheminée du Roi René’ van Darius Milhaud (1892-1974), een ketting van miniatuurtjes die een vorstelijke rondgang door het rijk verbeeldden: een optocht, een aubade, een kermisattractie, een jachtpartij, en als afsluiting een nachtelijk madrigaal. Korte stukjes vol speelse vondsten, virtuoos speelplezier voor de uitvoerenden, en luisterplezier voor het publiek.

Een ander hoogtepunt waren een andante en een adagio van Antonin Reicha (1770-1836), prachtige sfeervolle stukjes met een hoofdrol voor de althobo van Hans Wolters. De finale was voor Maurice Ravel (1975-1937), een bewerking van diens ‘Le tombeau de Couperin’, een suite van dansvormen, geïnspireerd op de componeerstijl van barokvoorganger Couperin.  Interessante muziek in deze ‘kleine’ versie, met weer subliem samenspel van de vijf blazers. Daarmee was de lichtelijk banale opening van het concert (een onbetekenend divertimento van Mozart) al vergeten.